Η προδοσία

Εικόνα

 

Σίγουρα θα υπήρχε κι άλλος τρόπος.
Όμως η ανάγκη μιάς αυταπάρνησης ήταν μεγάλη
O χρόνος είπε «πιέζει» .Θα έφευγα πρώτος.
Και μετά θα ήμουν εκτός.
“Θα αντέξεις” ψιθύρισε .”Θ’ αντέξω” συμφώνησα .Έπρεπε να γίνει.
Και από τότε ήρθα εδώ και τους περιμένω.
Μα αυτοί αργοπορούν πολύ μες τις παλιές εικόνες.
Και εγώ στην έρημο ,
στρώνω κάθε βράδυ μυστικά το τραπέζι για το δείπνο.
Χρόνια, χωρίς εποχές στο έλεος του ήλιου ,που με
παραπλανά με ανύπαρκτες διαδρομές και οφθαλμαπάτες,
με πυροβολεί και μ’ ακτινοβολεί τρελός και θυμωμένος.
Πλημμύρισαν ακτινογραφίες τα δωμάτια.
Βουβά, λευκά οστά, κρανία, σκόρπια στο πάτωμα.
Μην τα πατάς μητέρα με πονάνε.
Χιλιάδες χρόνια την ίδια ζωή. Τόση ζωή θυσιασμένη για μιά στιγμή.
Με το μαρτύριο της ευθύνης, υπάκουος και πιστός, να ψάχνω απεγνωσμένα
στην έρημο έναν κήπο, για να προδώσω και να προδοθώ.
Έναν κήπο μιάς Γεσθημανής για ένα δείπνο τελετουργικό.
Που πρώτα εκεί μυστικά και μετά παντού φανερά, να ατιμάζομαι
σ΄ όλες τις κάμαρες του κόσμου.
Τους θυμάμαι και στο σαλόνι μας ολοκαίνουργιους μες την βελούδινη
τριανταφυλλί μπάντα του τοίχου, να καθυστερούν χωρίς λόγο.

Μην προσεύχεσαι άλλο πια για μένα.
Τι κι αν είμαι εγώ ο Ιούδας που πρόδωσα.
Τι κι αν είμαι εγώ ο Ιούδας που πρόδωσαν.
Τώρα πια δεν έχει κανένα νόημα η θυσία,
αφού ούτε ένας απ’ όλους μας δεν σώθηκε .

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s