15340292-md

Αυτοκτονώ σιγά, σιγά. Περιμετρικά.
Έξω απ’ τις κάμαρες, μέσα στις κάμαρες, γύρω απ’ τις κάμαρες.
Οι γωνίες παραγώνιες.
Τα αδιέξοδα αραδιασμένα πάνω στο μεγάλο τραπέζι.
Αυτός ατάραχος τα συμπληρώνει καθημερινά.
Στοίβες χαρτιά, εμπόδια ,υπογραφές, πτώματα.
Το ξημέρωμα η υγρασία που μάγκωσε τις κλειδαριές
Και σάπισε τις λαμαρίνες στο γείσωμα των παραθύρων,
Μουσκεύει το μελάνι.
Υγρές σκηνές επεισοδίων γλιστρούν , απλώνουν ,στάζουν,
Με μελανιάζουν.
Επιβάλλεται διαγραφή.
Να περπατήσω πάλι άρρωστη στους άχρωμους διαδρόμους της λήθης.
Κάνω πως αντέχω , τάχα βαστώ
Κι αν υποκρίνομαι, πώς να τις ξεπεράσω;
Με κατοικούν , με σκοτώνουν
Νοιώθω τον πόνο στα πέλματα
Που ετοιμάζονταν όλα τα χρόνια για μετακόμιση.
Όμως στον αυλόγυρο το χώμα ήταν σταθερό.
Καμιά μετακίνηση πέραν των περιμετρικών ορίων
Που κάποτε νόμισα πως αγάπησα θανάσιμα.
Τα είδωλα ,εδώλια .Ισχυρά και ανένδοτα.
Τι κι αν αναίρεσα κατόπιν ματαίως………..

Τώρα όλα παρόμοια, αναπαράγονται συνεχώς
Και ούτε ένας μάρτυρας για να θυμάται
Την αγωνία του χρόνου που ρέει έσχατος

Καθώς χάνω και την έβδομη ζωή μου από ατύχημα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s