Στο μουράγιο

unnamed

Τίποτα δεν μπορούσε να ειπωθεί.
Κι ούτε έπρεπε τίποτα να ειπωθεί.
Μνήμες θαμμένες,
Μέσα σε κάμαρες γεμάτες σιωπή.
Τις νύχτες έκλαιγαν πίσω από τις πόρτες.

Την ώρα της αναχώρησης
Σαν αντανάκλαση επέστρεφαν.
Μα όσο ξεμάκραινε η Στεριά
Μόνο η αχλή τους έστεκε στο μουράγιο.

Α σιωπηλά ασθενικά χαμόγελα ,
Θα με αποχαιρετάτε πάντοτε θλιμμένα,
Σε αυτές τις παλιές φωτογραφίες.

Advertisements