Στο μουράγιο

unnamed

Τίποτα δεν μπορούσε να ειπωθεί.
Κι ούτε έπρεπε τίποτα να ειπωθεί.
Μνήμες θαμμένες,
Μέσα σε κάμαρες γεμάτες σιωπή.
Τις νύχτες έκλαιγαν πίσω από τις πόρτες.

Την ώρα της αναχώρησης
Σαν αντανάκλαση επέστρεφαν.
Μα όσο ξεμάκραινε η Στεριά
Μόνο η αχλή τους έστεκε στο μουράγιο.

Α σιωπηλά ασθενικά χαμόγελα ,
Θα με αποχαιρετάτε πάντοτε θλιμμένα,
Σε αυτές τις παλιές φωτογραφίες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s